Deel 3,

Zondag 5 juli, St. Davids.

Ik vertrok al vroeg van de camping, om 9 uur begon de mis en wilde daar op tijd zijn. Gelukkig was het dichtbij. De kleine katholieke kerk in de stad had zo’n 25 mensen en na de viering was er nog koffie en wat lekkers. De bananencake smaakte mij erg goed.Ik sprak er ook nog een man van het retraite centrum en bedevaartsoord van St. Non (nee, ze was geen non maar heette zo, later meer over haar). Na de koffie (nou ja, thee voor mij, of eigenlijk heet water) ging ik naar de kathedraal. Deze is enorm indrukwekkend. Vanaf de heuvel zie je hem liggen samen met een ruïne van een bisschoppelijk paleis. Ik reed de heuvel af en vond een gratis parkeerplekje vlak bij de ingang van de ruïne. Ik rolde naar binnen en vroeg naar de entreeprijs, bleek voor rollers gratis te zijn. Dus dat was leuk.

En zo bezocht ik deze mooie historische plek en waaraan vanaf de 6e eeuw is gebouwd, maar de uitbreidingen ontstonden tot de 14e eeuw. Ik zag in een donkere gang nog vleermuizen en kreeg er zelfs 1 op de foto. Leuk! Daarna naar de eveneens 6e eeuwse kathedraal die begon als klooster gestart door St. David (Dewi in Welsh) die van 500 tot 589 leefde. Ik ging ook hier naar een viering met een echt Engels koor. Sommige delen van de viering werden in zowel Engels als Welsh gezegd). Na de viering bekeek ik uitgebreid de kathedraal. Ik sprak er diverse mensen, oa een stel die met een elektrische camper rondreizen en ook online daar over vertellen. Toen was het tijd om verder te gaan en stapte ik in de auto naar St. Non. Een paar minuten verderop.

Maar eerst maar even het verhaal van St. non en St. David in het kort. De legende zegt dat in een huisje tijdens noodweer een vrouw genaamd Non in haar eentje beviel van een zoon. Tijdens de bevalling kneep ze zo hard in een steen dat het in tweeën spleet. Tegelijk ontstond er bij dat huisje een bron waar baby David in is gedoopt.

St. Non en St. David zijn 2 van de belangrijkste heiligen van het Celtische christendom en David is de patroonheilige van Wales.

Er zijn dus nog resten van dat huisje te vinden. Ik kon er door een lastig hekje niet helemaal rollend heen maar heb het laatste stuk gelopen. Ik kwam daarbij eerst langs de bron, wat een flinke bron vol water is (in tegenstelling tot de vorige heilige bron). Daarna naar het huisje. Toen even naar het retraitecentrum, naar de kapel die daarbij hoort tenminste. Ook de man die ik in de ochtend in de kerk had gesproken zag ik er weer. Hij vertelde over de kapel en wat er te zien is. De mensen die zo’n 100 jaar geleden in het huis woonden dat nu een retraite centrum is was een gemengt huwelijk van een protestante man en katholieke vrouw. Aangezien er in die tijd geen katholieke kerk was in de buurt besloot de man er eentje te laten bouwen in hun achtertuin. Hij gaf de bouwer de opdracht om het er uit te laten zien alsof het er al 500 jaar stond en liet kunst maken door de beste kunstenaars, een glas in loodraam gemaakt bij William Morris & compagnie uit Westminster en een beeld van Maria en baby Jezus (een soortgelijk beeld staat in the Minor Basilica des Victories in Parijs) door Boulton and sons die ook beelden maakten voor de koninklijke familie. Het altaar werd gemaakt van stenen en voorwerpen die afkomstig waren uit afgebroken kloosters. En zo ontstond er een heel mooie kapel op deze bijzondere plek. Een aantal jaar geleden kwam deze plek te koop en heeft het bisdom deze plek gekocht om er een retraite centrum van te maken. 1 keer per maand houden ze er een mis (toevallig is dat morgen, maar ik ben inmiddels al ver weg). Mocht je ooit een retraite willen doen op een geweldige plek in Wales kan ik deze plek aanraden!

Eer ik er weg ging was het al bijna 4 uur en was ik St. Davids nog niet uit. Ik besloot een camping te bellen op een uurtje rijden en daar heen te gaan.

Op de camping hadden ze Shire paarden, indrukwekkend grote trekpaarden.Toen ik even op onderzoek uitging op het terrein vond ik ook een museum met oude agrarische producten, tractoren, gereedschap, etc. En er stond zelfs een oud vliegtuigje. Leuk om te zien.

Daarna voor de verandering eens gekookt, nou ja, een pannekoek met kaas gebakken. Daarna was het tijd om te slapen.

Maandag, dag 6 juli.

Ik had mijn wekker wat later gezet maar dat mocht niet baten, een schaap die denk ik ontsnapt was van z’n kudde was paniekerig aan het blaten voor mijn tent… daarna kon ik niet meer slapen en ben toen maar gaan inpakken. Omdat ik m’n tent nog wilde drogen (geen regen maar wel dauw) ging ik even kijken waar ik heen wilde gaan. Het nationale heiligdom van onze vrouwe van Cardigan stond op de planning. Toen ik op de website keek bleek er om 9 uur een viering te zijn. Toen besloten de tent toch klam in te pakken en te vertrekken. Naar de viering geweest, kerk bekeken en nog met wat mensen gesproken. Ook een stempel gekregen in mijn pelgrimspaspoort van de priester.

Daarna nog even Cardigan bekeken. Toen weer een stukje rijden. Mooie heuvels, afwisselend akkers, weilanden, bos en af en toe zeezicht. Ruige en indrukwekkende kusten hier. Soms zeer steile hellingen. 12 tot 16% zie ik hier veel maar vandaag veel 25% en zelfs 36%. Helaas geen foto van dat bordje kunnen maken maar wel van 25%. Onderweg nog een antiek/rommelwinkel bezocht.

Daarna bij Strata Florida (betekend bloemenvalei) gekeken, dit is een oude klooster ruïne. Ook was er een oude boerderij die gerestaureerd werd, een soort museum. Leuk om te kijken. Mooi spinnewiel, paardenzadels (dames zadel) en andere spullen.

Daarna weer een camping gezocht en daarheen gereden. Nu erg moe dus snel slapen. Morgen m’n wekker weer iets later en hopen dat er nu gaan schapenwekkers mij wakker maken (of toeterende trein, want die rijdt strak langs mijn camping).

Groetjes,

Rolstoelpelgrim