Deel 8, veel bronnen en pelgrimsoorden

Zaterdag 11 juli

Nadat ik van de camping was vertrokken besloot ik nog even te kijken bij de Sint Trillo’s kapel aan het strand in Ros-on-Sea, nu was de kapel open! Ik kon naar binnen. In mijn boek stond dat een bron onder de planken onder het altaar in de kapel te vinden was, en toen ik die planken weghaalde kwam het inderdaad te voorschijn. Een mooi badje water (hooguit 40x100cm schat ik in) met zelfs een paar treden om er in te gaan. Ik heb er een voetbad genomen! Toen ik de planken weer had terug gelegd en op een stoel zat om mijn voeten te laten drogen zodat ik m’n enkelspalk weer om kon doen, kwam er een opa, oma en kleinzoon binnen die ik de bron toonde. Men dacht eerst dat ik erbij hoorde, maar ik legde al snel uit dat ik ook bezoeker ben en langs dergelijke plekken reis. Ook buiten raakte ik nog met een koppel aan de praat over deze plek.

Daarna door naar een volgende plek. De kerk in Gwytherin. Die was helaas dicht en wordt alleen nog voor bijzondere gelegenheden als bruiloften gebruikt. Deze kerk was ik heen gegaan omdat dit de plek is waar St. Winefride als non in het klooster woonde en ook stierf. Over haar later meer als ik schrijf over Holywell. Jammer dat ik er niet in kon want bij de ingang (binnen) zou een stuk van een Keltisch Kruis uit haar tijd te zien zijn, maar zelfs binnengluren via een glas in lood raam hielp niet om dat deel van de kerk te zien. Buiten stonden nog 4 stenen van de vroeg christelijke keltische gemeenschap die hier was. Op 1 staan Latijnse teksten gekerft en is 5e of 6e eeuws gedateerd.

Daarna naar de kathedraal in Asaph. Hier hadden ze de eerste vertaling van een gebedenboek en nieuw testament in Welsh uit 1563 van William Salesbury liggen. Ook kon ik weer een stempel toevoegen aan mijn pelgrimspaspoort. Sint Asaph (waar deze plaats naar is vernoemd) was bisschop van deze regio in de 6e eeuw.

Daarna naar het volgende punt, St Beuno’s bron in Tremeirchion. Deze zit in een tuin van iemand, gelukkig was er iemand in de tuin aanwezig en kon ik de bron bekijken, hoewel vol waterplanten zag je dat het een goede bron is, en groot ook. Een klein zwembad. St Beuno was trouwens de oom van St. Winefride en hij was actief in de omgeving bij diverse bronnen en kerken.

Daarna bezocht ik ook het kerkje in dit dorpje. Stond niks speciaals over in mijn boek maar het was een mooie plek en er stond een mooi kruis voor de deur.

Daarna naar de camping in Holywell, een simpel weiland met toiletgebouw in aanbouw (wel bruikbaar) waar ik alleen met mijn tentje stond, nou ja, niet helemaal alleen want er was een schattige jonge campingkat.

12 juli, Holywell

Tent ingepakt en na de kat gedag te hebben gezegd ben ik weer vertrokken. Eerst naar de Mis in de dorpskerk. Mooie viering. Na afloop even de priester gesproken en een stempel in mijn pelgrimspaspoort gekregen. Daarna naar het bedevaartsoord Holywell, het Lourdes van Wales. Een mooie historische plek.

Daarom nu eindelijk het verhaal van St. Beuno en St. Winefride. St. Winefride was een vrome vrouw uit deze regio en had besloten maagd te blijven. Rond het jaar 630 besloot iemand haar te vermoorden, dat gebeurde in de mis waar haar oom, St. Beuno, de priester was. De moordenaar sloeg met een zwaard het hoofd van St. Winefride af en toen St. Beuno dat zag gebeuren snelde hij op haar af, pakte het hoofd en zette het weer op haar romp en op wonderlijke wijze overleefde zij dit. Als zichtbaar teken hield ze altiijd een wit litteken op haar nek. Op de plek waar het hoofd van St. Winefride de grond had geraakt ontstond een bron en tot op heden is die bron hier en komen er net als in Lourdes mensen naar toe om te bidden om genezing.

Deze bron mag je in op bepaalde vaste momenten van de dag. Ondanks dat het enorm koud was (10 graden) ben ik er toch maar in gegaan, kopje onder zelfs. Brrrrrrr. IJskoud… daarna opgedroogd in het warme zonnetje. Later was er ook nog een korte viering. Het was dezelfde priester als die vanochtend de mis deed. Het is hier redelijk kleinschalig, er waren voortdurend rond de 50 mensen schat ik. Veel mensen gesproken.

Één gesprek was wel heel bijzonder. Een man sprak ik over mijn pelgrimstocht en hij vertelde zelf dat hij meerdere keren per jaar ook op bedevaart gaat en hij vertelde ook hier regelmatig te komen en dichtbij te wonen. Leuk gesprek en hij ging daarna weer op huis aan. Ik ging ook richting de uitgang omdat ik wat uit m’n auto nodig had. Bij het winkeltje aangekomen vroeg hij me even te wachten voor ik vertrok, hij kocht een rozenkrans voor mij en vroeg me voor hem te bidden. Ik bedankte en beloofde voor hem te bidden en we gingen naar buiten, daar stelde hij me voor aan zijn vrouw en spraken we nog wat verder. Zij hadden het over dat ik wel zou kunnen logeren bij de zusters vlak bij het heiligdom. Uiteindelijk kwam het er op neer dat zij mijn overnachting hier hebben betaald. Zo bijzonder weer! Dus nu slaap ik in het klooster bij de zusters.

Morgen weer verder.

Groetjes,

Rolstoelpelgrim