Gisterenavond toen de schemer viel helaas veel last van Midges, mini muggen die akelig steken en vooral in Schotland bekend zijn. Maar ook in Noord Wales. Gelukkig heb ik ze uit m’n tent kunnen krijgen. Al was ik al wel door ze gebeten. Na toch een goede nacht slaap weer vertrokken van de camping. Gisteren reed ik al door het mooie Snowdonia en ook vandaag reed ik daar doorheen.
Wildstromende bergbeken, ruige rotsen, beboste bergen, weilanden met stenen muurtjes er omheen waar schapen liepen, bloeiende bloemen en geweldige uitzichten. Erg mooi om daar doorheen te rijden.
Ik stopte nog even bij het treintje dat de hoogste berg, Snowdon, opgaat, niet om mee te gaan maar om wat foto’s te nemen. Mijn auto had ik een stukje verderop gezet, vlak bij een kerk (daar kon ik gratis parkeren, grote parkeerterrein bij het station was ook voor gehandicapten betaald, en ja, ik hou van gratis!) En ook die kerk heb ik nog even bezocht. Er lag een stempel voor in mijn pelgrimspaspoort en er lag een bak vol kruisjes met de mededeling erbij dat je die mee mocht nemen om in je zak te doen als teken van liefde, redding en hoop. Dus die is mee gegaan.
Daarna naar het treinstation gerold. Ik heb vroeger veel Bassie en Adriaan gekeken en in serie “de Reis door Europa “ gaan zij ook naar Wales en daar opzoek naar een schat. En nemen dan ook dit tandradtreintje de berg op. Dus even jeugdsentiment! Toen ik zocht naar een goede plek om het treintje op de foto te zetten sprak een medewerker mij aan en zei dat vandaag alle tickets al verkocht waren. Toen ik aangaf alleen wat foto’s te willen nemen bracht hij mij naar een betere plek, het uitstap perron. Heel fijn want hier had ik goed zicht op de trein, wel de diesellocomotief, soms hebben ze hier namelijk ook een stoomlocomotief. Tussen het perron en souvenirwinkel stonden nog wat oude spoorweg spulletjes tentoongesteld dus dat was ook weer leuk om te zien.
Nadat ik uitgekeken was weer naar de auto gegaan en gereden naar de Anglicaanse kathedraal in Bangor. Hier was een liftje waarmee ik de kerk in kon komen. Ik werd er uitgenodigd voor de thee en heb ik met wat mensen van de kerk gesproken, over mijn reis en reizen in het algemeen. Want 1 van de mensen was een priester uit Zuid-Afrika, we konden dus Zuid-Afrikaans/ Nederlands spreken, maar toch vooral Engels gesproken. Toen was het tijd om door te gaan. Tegenover mijn geparkeerde auto was nog een antiek/rommelwinkel en daar ook nog even gekeken en ben nu een Welsh bijbel rijker. Wie wel eens bij mij thuis is geweest weet dat ik een aardige bijbelverzameling heb in allerlei vertalingen en talen en Welsh zat nog niet in de collectie. En voor 2 euro mocht die mee.
Daarna het laatste stuk van mijn reis van vandaag.
Ik maakte een stop in Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch. De plaats met de langste plaatsnaam van Europa. Het betekend “de kerk van Maria in het dal van de witte hazelaar bij de snelle maalstroom en de parochie van de Heilige Tysilio bij de rode grot.” Ook deze plek kende ik van Bassie en Adriaan en was ik zelf al eens geweest. Ik ben blij dat de functie knippen en plakken bestaat voor het schrijven van dit blog want dit woord foutloos overschrijven is wel een uitdaging, net als uitspreken… daar moet ik nog even op oefenen (ooit kon ik het toen ik hier met m’n zoon op vakantie was). De betekenis klinkt trouwens wel als een pelgrimsplek maar bij die kerken ben ik nog niet geweest. Ik heb ze inmiddels wel gevonden op de kaart en voor ik dit eiland (Anglesey, dat met een brug verbonden is aan het vaste land) verlaat hoop ik er nog langs te kunnen gaan.
Nu op een camping. Zo snel slapen want ik ben erg moe, morgen weer verder.
Groetjes,
Rolstoelpelgrim