Dag 11, hoe het afliep

toch nog even een kort bericht.

Ik ben tot een uur of 6 in de kerk geweest. Mijn rolstoel was bijna vol geladen toen een wat oudere mevrouw de kerk in kwam lopen met een mooie sleutelbos vol grote ouderwetse sleutels. Ik wist direct dat dit de vrouw was die de kerk zou sluiten. Ik vertelde haar in mijn beste Frans dat ik een slaapplek zocht. Ze verwees me naar hotel dat iets terug zat, maar die was me te duur. Toen ik dat vertelde wist ze nog een andere plek. Het adres wist ze niet alleen de naam van de familie en een beschrijving hoe ik er moest komen die ik natuurlijk niet kon onthouden.

Toen ik de kerk verliet om dat adres op te zoeken wist ik alleen nog maar dat ik eerst linksaf moest. Gelukkig kwam ik 2 andere vrouwen tegen die een rondje wandelden met een hond. 1 van de 2 sprak een beetje Engels en ik vroeg of zij wisten waar ik heen moest. Ze wisten het niet maar vroegen het na aan die oudere vrouw en zij wisten de weg. Ze besloten met mij mee te lopen naar het nieuwe huis. Een huis met mooie grote jacobsschelpen bij het hek.

Hier logeer ik nu bij een ouder echtpaar die mij direct een goede maaltijd voorzette en waar ik een mooie kamer heb om te slapen. En mijn rolstoel is inmiddels vol geladen. Dus klaar voor morgen.

Het is dus allemaal weer goed afgelopen. Morgen weer een dag waarbij ik niet weet waar ik terecht ga komen. De camping is nog altijd te ver weg om te halen.

Maar nu ga ik eerst lekker slapen en morgen weer een nieuw blog.

Voor wie het nog niet heeft gedaan. Op de homepage kan je je inschrijven voor de nieuwsbrief dan hoor je het direct als het blog is geplaatst.

Welterusten

Groetjes,

Rolstoelpelgrim

Volg Rolstoel pelgrim ook via Sociale Media

4 gedachten over “Dag 11, hoe het afliep”

  1. Laura,
    Zo zie maar weer, met Jacobs op je pad, komt er altijd een oplossing. Nog een Buen Camino.

    Als er nog geen gaatjes in de nieuwe schelp zitten, mag je altijd even langskomen.

    Beantwoorden

Plaats een reactie

Instagram
RSS